Posts Tagged ‘rotterdam’

11 juli 2009

We meerden aan bij mijn thuishaven in Rotterdam West. Domein van een zeer divers en bont gekleurd gezelschap, en bovenal van kinderen die spelen op straat. Het is grote vakantie. Zij fietsen rond.

Wij laden de camper uit een gaan aan het klussen. We rollen de luifel uit en er staat meteen een huisje op de stoep. Stoeltjes, haring, biertje. Feest weer compleet. Heen en weer fietsen kinderen en botsen telkens bijna tegen t luifeltje op. Achteloos kijken ze weg.

Wij staan in hun ruimte en dat lieten ze merken ook! Eerst heel stoer en meganonchalant. De meisjes maakten beleefd, en de jongens via grote omwegen contact. ‘Vanwaar kom tie man met die wagen’, vroeg iemand aan mij, terwijl Kristof naast mij stond. Liefde en interactief contact lijken onbekend. Of missen wij iets?

Het is een bijzonder gegeven dat kinderen op straat spelen met nergens groen en iets te doen. Ze fietsen heen en weer en kletsen wat. Ze lijken voortdurend te wachten. En kijken naar elkaar; ‘Vanwaar kom tie man’, ‘Waar gaatie man’. ‘Wat doe je?’ Zij gaan naar Marokko of blijven dit jaar in Nederland omdat ze vorig jaar geweest zijn.

Ze vroegen wanneer wij naar Marokko gingen. En we hadden niet echt een duidelijk antwoord waarom we niet meteen de volgende dag vetrokken! Wij gaan naar Europa. ‘Oh, naar Turkije?’. En waarom wij in een auto woonden en waar we dan onze gasten moesten ontvangen.

Wij dineerden op straat. Zij waren nieuwsgierig. Ze vroegen ‘Waar gaan jullie man’ en wij zeiden dat wij hier begonnen. Waar zij eerst met een boog om ons heen liepen, daarna contact maakten, de camper van binnen wilden zien, en meteen een banaan naar buiten gooiden die zij binnen hadden gevonden.

De sfeer sloeg om. Zij claimden ons huisje-onder-de-luifel als hún openbare plek en zeiden ‘Ik maak jullie dood en ga zelf met de camper op reis’, wij lachten vriendelijk en aten verder. Hij pakte de zaag. En lachte erbij.

Noot: Rudi Visker geeft een prachtig betoog over vrijheid in de openbare ruimte. Deze –sahara-vrijheid- vraagt eigenlijk om een schokvrij individu. En vrijheid ontstaat áltijd in interactie. Inderdaad. En het was wát machtig om in het domein van de straatkinderen de hele dag een huisje te hebben waar zij welkom waren én waar zij gebruik van maakten.

Met een foto van Gerjanne Tiemens die hier niets mee te maken had ; ) Overigens hebben Marokkaanse kinderen in het bijzonder hier niets mee te maken, dit was toevallig zo in mijn straat.